يسعى فى طلب الرّزق و يقول يا ربّ ارزقنى فيقول الرّب عزّ و جلّ ألم اجعل لك سبيلا إلى طلب الرّزق و رجل له امرأة تؤذيه فيقول يا ربّ خلَّصنى منها فيقول عزّ و جلّ ألم اجعل أمرها بيدك ) ( 1 ) و در موثق كالصحيح و صحيح منقول است از وليد بن صبيح بن وزن امير يا بر وزن حسين كه من نزد حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه بودم كه سائلى آمد و حضرت چيزى به او دادند و سايلى ديگر آمد و دادند و سائلى ديگر آمد و دادند و سائل چهارم كه آمد حضرت دعا كردند او را تا رد نكرده باشند كه حق سبحانه و تعالى روزى را بر تو فراخ گرداند بعد از آن حضرت از جهة بيان مسأله فرمودند كه اگر شخصى مالى داشته باشد كه سى هزار درهم يا چهل هزار درهم بوده باشد و خواهد كه چيزى باقى نماند يا چيزى را باقى نگذارد ، و در كافى شىء نيست و همه را در راه مشروع صرف نمايد مىتواند كرد اما آخر از جمله آن سه كسى خواهد بود كه دعاى ايشان را رد مىكنند وليد گفت عرض نمودم كه آن سه كس كيستند حضرت فرمودند كه يكى از آنها شخصى است كه مالى داشته باشد و همه را صرف نمايد اگر چه در راه مشروع باشد و بعد از آن گويد كه خداوندا مرا روزى ده پروردگار عالميان فرمايد كه آيا ترا روزى ندادم دويم شخصى كه در خانه خود نشسته باشد و در طلب رزق سعى نكند و گويد كه‌اي پروردگار من مرا روزى ده پس پروردگار جل جلاله فرمايد كه آيا من از جهة تو راهى مقرر نساخته‌ام كه از آن راه طلب كنى روزى راه و سيم مردى است كه او را زنى باشد و آن زن او را آزار دهد و گويد كه خداوندا مرا از دست اين زن خلاصى ده حق سبحانه و تعالى فرمايد كه آيا من طلاق او را بدست تو مقرر نفرمودم .